Santiago - carta a Compostela de Roberto Vilar no pregón das festas do Apóstolo

“Queridos compostelans, veciños, xentes que estades dentro 
de min, amigos, paisanos, fillos…son Compostela, Campus 
Stellae, a cidade que vos vé, que vos mira, que vos sinte en 
cada unha das miñas pedras centenarias.
                                                                Anos levo querendo 
falar con vos, pero normalmente ides tan rápido polo día que 
pasades sobor de min case sen pisarme, e pola noite non son 
quen de atoparvos, de xuntarvos canda a min. Por iso vou a 
proveitar esta ocasión en que vos teño aquí xuntiños no centro 
do meu corazón, na praza onde nacín, dende onde medrei, no 
Obradoiro que me creou, na vosa praza e a de tódolos 
Galegos, a de todolos que me visitan…a praza do Obradoiro. 
Quero decirvos que estou ben, un pouco velliña e as veces 
cansada, pero ben, feliz. Feliz de tervos en min. Quérovos dar 
as gracias a todos, e por todo, por tanto que me destes, que me 
dades…polos vosos antepasados que tanto recordo e boto de 
menos, polos que vos quixeron e polos que quixestes, gracias. 
Gracias por quererme, por quererme como son, calada, 
humilde, sincera, escoitadora, sixilosa na noite e sobre todo 
abrazadora, abrázovos hoxe aquí como cada noite o fago 
cando ides a durmir, como o fai unha nai co seu pequeno. 3
Gracias aos que traballades aquí, a os que vos esforzades cada 
día por estar mellor e porque eu luza mellor e mais xeitosa, 
gracias ao meniños que corredes sobor de min, que berrades 
nos meus parques e nas miñas alamedas, gracias a os avós e ás 
avoas que pasean cos seus netos mirandome de frente en cada 
rúa. Gracias a os que estudiades en min, nas miñas 
universidades, en vos especialmente confio para lograr un 
futuro que eu si sei que teredes e merecedes. Gracias aos que 
peregrinades ata o interior da miña alma, a miña catedral, 
gracias por deixarme ver e sentir o esforzo do voso camiño, 
por mirarme con bagoas nos ollos dende o monte do Gozo. 
Gracias a todos os que dende moi lonxe vides a visitarme, 
gracias a meus fillos por coidar de esta xente viaxeira e 
peregrina. Gracias por quererme, por amarme, por falar tan 
ben de min..escoitovos, todolos dias escoítovos, véxovos, 
síntovos, pero sobre todo emocionome e choro bagoas de 
choiva miudiña, cada vez que acariñades unha das miñas 
pedras, cada vez que mirades cara arriba nunha rúa estreita e 
dicides---Dios que bonita é esta ciudade, que bonita é 
Compostela…que bonito e sentirvos hoxe aquí. Quérovos, 
quérovos tanto que o día 24, coma tódolos anos, voltarei a 
estoupar de Ledicia, abriréi o ceo con miles de cores, e todos 
xuntos miraremos hacia arriba e diremos…Qué bonita eres 
Compostela! 

Ningún comentario: